29 มกราคม 2553
กุหลาบอำลา
ยามค่ำย่ำสนธยา สิ้นแสงระวีส่องหล้า พอถึงเวลาแล้วสิเรา จิตใจแสนเศร้า ต้องพรากจากถิ่นเรา ถิ่นที่เรารู้ดี ยังแว่วยินเสียงระฆัง ครวญครางหลงเหลือ ก้องดังนาน ๆ ครั้ง เตือนฤดี ภาพลวงหรือนี่ ติดแน่นในชีวี ไม่มีที่จะหายไป จำใจจำลา จำจากเจ้าพรากมา ถิ่นชมพูฟ้าแสนอาลัย ไม่อยากพรากลา แต่วันเวลาผลักไส จำจากไปด้วยน้ำตา วันเคลื่อนเดือนคล้อยลอยไป ยิ่นคิดแสนว้าวุ่นใจ เราต้องจำไกลไม่หวนมา ถิ่นเดิมของข้า โอ้แดนชมพูฟ้าชั่วชีวิตข้าไม่ลืม